کوشک

چند روز پیش در گفت و گوی هارمونیک مطلبی خواندم به نام "موسیقی و سیاست". این نوشته را  چند بار خوانده ام. فکر می کنم که الان برای این حرف ها زمان مناسبی نباشد. من سال هاست که در جریان کار حرفه ای موسیقی هستم. در تمام سال های بعد از انقلاب با تمام فراز و فرودهای موسیقی هم درگیر بوده ام. من هنوز جواز و مجوز حمل سازم را دارم. از آن روزها سال های بسیاری گذشته است. با تمام این ها به نظرم باید به یک نکته توجه کرد و آن هم این است که هنوز کسی به من یا به ما نگفته که نمی توانید کار کنید. کسی هم محدودیتی برای آن در نظر نگرفته است. حالا اگر کسی آمده و برخورد سلیقه ای کرده بماند. فکر می کنم باید خوشبین بود چون با بدبینی کمکی به حرکت پیشرونده ی موسیقی نمی کنیم. روند حرکت موسیقی در ایران٬ بخشی از حرکت کلی جامعه است و این حرکت٬بخشی از تحولات اساسی ای است که در اعماق فرهنگ ایرانی در جریان است. مهم این است که نفس این تحول را درک کنیم و با تحولات و حرکت آن همسو باشیم. به نظرم اجرای" سمفونی انرژی هسته ای "  یا برنامه های ارکستر سمفونیک در آلمان فرصتی بود برای پیشرفت موسیقی و حرکت رو به جلوی آن. هر کدام از ما می تواند هزاران مورد ایراد و اتهام را متوجه مسئولان موسیقی کند اما به جای آن ها باید این صحبت های آقای صفار هرندی را برجسته کرد. به نظرم باید پیشرفت ها را در نظر بگیریم. از نظر من همین که در روزنامه ها میبینیم در چند شهرستان برای ساخت سالن کنسرت موسیقی ( به کاربری سالن توجه کنیم) آگهی مناقصه چاپ می شود باید خوشحال بود. از این که در اصفهان و تبریز ارکستر سمفونیک  تشکیل می شود یا در شیراز و رشت و تبریز رشته ی موسیقی در دانشگاه ها راه اندازی می شود باید خوشحال بود. حالا یک کسی یک چیزی هم بگوید. نباید دلگیر شد. مهم این است که خسته نشویم.