کوشک

گاهی فکر می کنم آیا ضرورتی به نوشتن در مورد موسیقی وجود دارد؟ یا واقعاً چه ضرورتی وجود دارد که در مورد موسیقی بنویسیم؟ در مورد موسیقی باید نوشت اما از چه چیز موسیقی؟ مشکل نفس موسیقی نیست٬ موسیقی در ذات خود چه مشکلی دارد؟ هیچ. اما آنچه سبب  خسته یا دلزدگی از موسیقی در ایران می شود روابط غیر بهداشتی یا روشن تر بگویم غیر حرفه ای جامعه ی موسیقی ایران است. متاسفم از این که نمی توانم وارد جزئیات این ماجرا شوم. اما چرا همین چند خط را هم نوشتم؟ علت نوشته ای بود که در خوابگرد خواندم. البته در هر کاری و هر رشته ای با حرفه ای های آن هنر یا صنعت که صحبت می کنی می بینی که از همین روابط غیر حرفه ای و آدم های... شکایت می کنند. گاهی خواندن این نوشته ها٬ که به ظاهر دلسوزانه هم هستند٬ فقط و فقط اسباب کدورت ذهن خواننده را فراهم می کنند. اما چه می شود کرد؟ یا چه باید کرد؟ چاره ی کار دموکراسی موسیقائی است. یعنی احترام به شعور و آگاهی و سلیقه و ذائقه ی موسیقائی مردم یا شنوندگان. به جای انکه "به حال این فرهنگ و موسیقی گریه کنیم" یاد بگیریم و سعی کنیم به شعور انتخاب موسیقائی شنونده و مخاطب مان احترام بگذاریم. احترام به شعور و انتخاب ‌موسیقائی شنونده قدم اول پیشرفت موسیقی در ایران است. بیائیم یاد بگیریم که اگر از سبک خاصی از موسیقی خوشمان نمی آید فریاد از ابتذال نکنیم. این رفتار خود مبتذل تر از ابتذالی است که وجود ندارد.