کوشک

قصه ی ما به سر رسيد و برنامه چکناواريان هم به آخر رسيد. پانزده اجرا در پانزده شب ِ متوالی واقعا دمار از روزگارمان درآورد. اما نکته ی مهم ماجرا نتيجه ی آن است. پانزده شب اجرا، سالنی لبريز از جمعيت مشتاق، ارکستری که بسيار خوب از عهده ی کارش برآمده و از همه مهم تر همراه اين اجرا باله (يا همان حرکات موزون) هم بوده است.
حالا چگونه بايد اين کار را بررسی کرد؟ کل ماجرا را نفی کنيم به هزار يک دليل يا کار را به عنوان قدمی رو به جلو برای پيشرفت موسيقی در نظر بيگريم؟
من بر این نظرم که اين برنامه ( جدا از کیفیت محتوائی اثر که جای بحث فراوان دارد) کمک بزرگی به موسيقی ايران کرد و موسيقی را به نوعی وارد زندگی بخش بزرگی از مردمی کرد که آنان را برای اولين بار در سالن می ديديم. اين اتفاق کمی نيست. اين جماعت اين موسيقی را می فهمند.
به نظرم مهم اين بود که ارکستر ،گروه کُر ، و باله با هم در يک اجرا به روی صحنه رفتند.
شايد با اين گونه اجراها ( از نظر محتوائی) پيشرفت موسيقی در ايران شکل و سرعت واقعی تری بگيرذ. و شايد .........