کوشک

دیشب اجرای ارکستر سمفونيک اوزنابروک را ديدم و البته شنيدم. همه چيز همانی بود که فکر می کردم. مهم ترين ويژگی ارکستر اين بود که خيلی خوب کارش را انجام می داد. منظم، با حوصله ، دقيق و از همه مهم تر اين که همه ی اين کارها به سادگی هرچه تمام تر انجام شد. اساس ِ کار هر ارکستر خوب همين است. اجرا هم خيلی خوب بود ،بخصوص سوليست ويولنسل که عالی بود.
به نظرم نکته ی مهمی که در اين اجرا بوضوح ديده می شد سادگی بی نهايت انسانی ای بود که در اجرای اين ارکستر وجود داشت. اين سادگی مهم ترين ويژگی بارز آن ها بود. ما در ايران يک مرض بدی داريم که واقعا درحال تبديل به يک بيماری لاعلاج است. فکر می کنيم معيار خوب يا عالی يا هر ويژگی ديگری در اين است که با يک شگفتی هنگام اجرا مواجه شويم. حتا اگر با اين ديد هم به اجرا نگاه کنيم باز هم سادگی بی نهايت انسانی ای که در اجرا وجود داشت مهم ترين ويژگی کار بود.
البته بی مناسبت نيست که اين نکته را هم اضافه کنم که اين اجرا را مديون تلاش و همت و پيگيری های نادر مشايخی هستيم.اگر تلاش و همت او نبود شايد اين برنامه برگزار نمی شد.
( نمی دانم چرا ذهنم مرا به دوران قاجار برد. به اميرکبير و ميرزا آغاسی فکر می کردم.)